ASKERCİĞİMİN YOLLARINI

ASKERCİĞİMİN YOLLARINI BEKLİYORUM
Oğlum büyüdü ,okullarını bitirdi çok şükür derken Şimdi de asker oldu.

Ama inanın bana ki ;Ben çok küçükken ,evimizde kiracı oturan asker aileleri olmuştu ve onların , emir eri diye askerleri vardı.Ta o zamandan askerleri çok sever ve ailelerinden uzakta diye çok da üzülürdüm.Onları hastanede veya ptt de raslasam mektup paralarını vermek ve onlara bir şekilde yardımcı olmak için gayret ederdim.Halen daha öyleyim.

Oğlum İstanbul "Hasdal"kışlasına düştü.Kısa dönem ama gelin birde bana

sorun ki gecem gündüzüm kalmadı.Bu gün 4 gündür kendisinden haber alamadım.Hemde bu iletişim devrinde.Gittiğinde bir kaç kez aradı.Bana bir telefon no verdiğinde sevinmiştim.Maalesef verdiği bu telefona bakanlara ne kadar rica minnet ettimse görüşemedim.Meraktan bütün düzenim falan kalmadı.

Oğluma ulaşmanın başka yolu varmıdır bilemiyorum.Kafam durmuş vaziyette.

Onlara cep telefonu yasak.Ankesörden kendileri evi arıyabilyorlar ama uzun kuyruk beklemek durumundalar.Talimden sonra bu kuyrukda beklemekte çok çok zordur diye düşünüyorum.

Bu iletişim çağında bunun başka yolu yok mudur?

Büyüteceğim diye çile çek.

Okutacağım diye çile çek.

Ya bu askerliğe ne demeli ki ,çocuklarımız ne durumdadır diye kendilerinden

istediğimiz zaman haber alamıyoruz.Seslerini duyamıyoruz.

Resmen acı çekiyoruz.

Belli bir saat kararlaştırılsa ve ellerine telefon verilse de o bir saat içinde aileleriyle konuşmaları sağlansa daha insanca olurdu.

zaten her an asker cenazesi ğörmekden yüreğim kan yaş ağlıyor.

Bu annelerin çilesi ne zaman dolacak.